برای آمدنم به طاق نصرت نیاندیش
و کلیشه واژه های خوش آمد را فراموش کن
ابهّت سایه ات با شکوه ترین طاق نصرت است
و نگاه نافذت گویا ترین خوش آمد
امّا.......
به استقبالم بیا.
من غریبه دیروزم اشنای امروز و فراموش شده فردا.......
پس در اشنایی امروز می نگرم تا در فراموشی فردا شاید یادم کنی........
اگر شعر روزهایم شوی
اگر نگاهم کنی
شاید دختر کوچک ستاره ها شوم ـ شاید ـ
شاید
در چشم های تو ببینم خودم را
که برق می زنم....
برقِ
چشمانِ
تو!